W dzisiejszym poście chciałabym zwrócić uwagę na jedną kwestię, która według mnie jest bardzo ważna, jeżeli chodzi o zawód pielęgniarki, ale nie tylko. O co mi chodzi? Mianowicie o to, że często myślimy w czasie studiów tylko o sobie, liczymy na własne zyski i po prostu, nie oszukujmy się, jesteśmy egoistami.
Mogłoby się wydawać, że na pielęgniarstwo idą sami altruiści, chcący pomagać innym i zbawiać świat, jednak nic bardziej mylnego. Myślałam, że na poprzednich latach mojej edukacji spotkałam już różne typy ludzi, jednak to właśnie na tych studiach napotkałam prawdziwe granie na siebie. Wszystko to jest pokryte troską, "pomaganiem" sobie, jednak nic bardziej mylnego. Wystarczy zaledwie chwila, aby wszystko zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni. Wzajemne obwinianie się, plotkowanie o różnych grupach... Nie widzę w tym sensu.
Sama wiem, że nie jestem ideałem i również po części sama jestem przykładem tego zachowania. Mimo tego staram się to powstrzymywać, nigdy bezpodstawnie nie ocenię nikogo i chciałabym (ale wiem, że to marzenie ściętej głowy) aby ludzie naprawdę ze sobą rozmawiali, a nie tylko o sobie.
Mówi się, że pielęgniarstwo jest niejednorodną grupą i coś w tym jest. Jako jeden z nielicznych zawodów grupa zawodowa jest stosunkowo jednorodna. Na dziesięć pielęgniarek przypada około dwóch, trzech pielęgniarzy. Wiemy doskonale, że kobiety to zawistne istoty. Tylko my potrafimy tak zazdrościć. Według mnie to jest jeden z powodów braku odpowiedniej komunikacji między poszczególnymi pielęgniarkami. To nie kwestia liceów medycznych i studiów buduje swego rodzaju mur pomiędzy pokoleniami pielęgniarek/pielęgniarzy, to właśnie zazdrość.
Ten post ma na celu zwrócenie uwagi na to, jaka powinna być właściwa postawa w stosunku do przyszłego zawodu. Jeżeli już w czasach studenckich wyrastają u nas takie postawy, to jak to będzie rzutować na dalsze życie?
Z takim pytaniem pozostawiam Was i życzę miłego tygodnia.
Komentarze
Prześlij komentarz